Σε «δύσκολη ατραπό» μπαίνει η χώρα, όπως δείχνουν όλες οι ενδείξεις. Τα ψέματα, λοιπόν, τελειώσανε και επιτέλους οι πολιτικοί θα πρέπει επιτέλους να λειτουργήσουν ως πολιτικοί κι όχι σαν διαχειριστές μιας ενοικιαζόμενης πολυκατοικίας (φωτογραφία του Jamie 84).

Είναι σκληρό αυτό, που λέω, αλλά  εκτιμώ πως θα πρέπει να «κάνουν τη δουλειά».

Γιατί  με  το επιμύθιο πως « όλοι φταίμε βρε αδερφέ» δεν συμφωνώ.

Κι εξηγούμαι: Δεν φταίει ο μικρός μισθωτός, αλλά ούτε κι ο σωστός επιχειρηματίας, που «ανοίγει» δουλειές για  πολλούς ανθρώπους, καθώς και προσπαθεί με «νύχια και με δόντια» να κρατήσει «ανοικτές» τις θέσεις εργασίες.

Η ευθύνη ανήκει σε όσους «ηγούνται» αυτής της χώρας κι ήξεραν τόσα χρόνια τα πραγματικά οικονομικά δεδομένα, τα οποία δεν τα είχαν παρουσιάσει εκτενώς στον Ελληνικό λαό.

Θυμάμαι πως το 2004 μιλούσαν  πολλοί για την «ισχυρή Ελλάδα με την γερή οικονομία», που είναι σεβαστή από γείτονες και φίλους. Πολλά από αυτά τα πρόσωπα μιλάνε σήμερα για το δημοσιοοικονομικό έλλειμμα και λένε πως έχουμε να κάνουμε με μια πολύ δύσκολη κατάσταση.

Ξέρετε τι δεν βλέπω; Όραμα, στρατηγική, τακτική και προγραμματισμό, που θα δώσει ελπίδα και κουράγιο στον λαό να «κινήσει τον τροχό του μύλου της ιστορίας».

Η απουσία, λοιπόν, πολιτικής πρακτικής είναι εμφανής.  Στις δομές της χώρας υφίσταται ουσιαστικά μια αντικατάσταση της πολιτικής από την διαχειριστική λογιστική.

Κι όταν απουσιάζει η πολιτική , τότε υπάρχει  συλλογικό «κενό» από το οποίο θα αναδυθεί κάτι άλλο, που θα  εφαρμόσει τη δική του λογική. Για τη νέα αυτή κατάσταση δεν μπορεί να πει ακόμα κανείς τίποτα – ούτε κι ο υποφαινόμενος.

Καιρός, λοιπόν, είναι οι πολιτικοί να «κάνουν τη δουλειά» και οι ίδιοι  θα πρέπει να το αντιληφθούν έγκαιρα, γιατί ύστερα  τα πράγματα  θα γίνουν ακόμη δυσκολότερα.

Εάν δεν το πράξουν, τότε δεν θα  υλοποιηθούν οι «τομές» που έχει ανάγκη η χώρα για να «ανοίξει τα φτερά της».

Γι’ αυτό  το λόγο ας  μη μπούμε όλες κι όλοι  στην λογική πως η Ελλάδα είναι μόνο δέκα εκατομμύρια ψυχές και δεν μπορεί να διαμορφώσει τίποτα.

Μπορεί, όταν το θέλει, αυτός ο «τόπος ο μικρός ο μέγας» να κάνει πραγματικά θαύματα.

Αρκεί πρώτα  να βρει  τα ψυχικά και πνευματικά αποθέματα  για να  πάρει εμπρός. Κι εδώ οι ηγήτορες θα παίξουν τον ρόλο. Όσοι από αυτούς  μείνουν στη λογική της διαχείρισης  θα κινδυνέψουν να βγουν από τον πολιτικό χάρτη.

Αυτό,.ας το σκεφτούν οι ίδιες και οι ίδιοι, γιατί εδώ και τώρα με λογική, ψυχραιμία κι αποφασιστικότητα θα πρέπει να εμπνεύσουν τον κόσμο. Το μπορούν; Ιδού η απορία και το ιστορικό στοίχημα για τους ίδιους τους πολιτικούς της χώρας.

Το άρθρο αυτό έγραψε ο Νίκος Μόσχοβος το Σάββατο 20 Φεβρουαρίου 2010 στον «Τυπολόγο».