«Παραμύθι χωρίς όνομα», ονομάζεται το πολύ ενδιαφέρον μυθιστόρημα της αείμνηστης, Πηνελόπης Δέλτα και το οποίο θα έπρεπε να διαβάσουν όλοι οι πολιτικοί μας, ώστε  να καταλάβουν, καθώς και να διδαχτούν πολλά ( φωτογραφία του billp).

Σε ετούτη τη χώρα, όπως και στην αρχή του συγκεκριμένου παραμυθιού,  λέγονται «μισές αλήθειες», αλλά ποτέ δεν τολμά κανείς να  αποτυπώσει όλο το «κάδρο». Τα πράγματα, λοιπόν, ποτέ μα ποτέ δεν λέγονται με το όνομά τους.

Αποτέλεσμα αυτής της κατάστασης είναι να ζει η κάθε είδους ψευδαίσθηση στο σύνολο κι όλο το αληθινό – προσωπικό όραμα του  καθενός να βρίσκεται θαμμένο στα «τάρταρα» . Έτσι, κανείς  δεν λέει  τις  αληθινές αιτίες, από τις οποίες  πάσχει πραγματικά το δημόσιο ή όλο το σύστημα, που χρειάζεται επιτέλους  να εκσυγχρονιστεί.

Καταρχήν, κανείς δεν έχει πει ποτέ ποια τμήματα του δημοσίου είναι ζημιογόνα και ποια κατέστησαν κερδοφόρα. Ναι, ναι υπάρχουν και  κερδοφόρα τμήματα σε κάποιες ΔΕΚΟ ή επιμέρους λειτουργικές δράσεις.

Δεύτερον, σε ετούτη  τη χώρα ουδέποτε εφαρμόστηκε ένα ομοσπονδιακό σύστημα διακυβέρνησης με πραγματικά  αιρετές περιφέρειες και  έτσι  το σχέδιο «Καλλικράτης»  μπορεί να αποτελέσει τη βάση  για το τι είδους κράτος θέλουμε .

Σε αυτή τη χώρα, όμως, ουδέποτε καθιερώθηκε η διεξαγωγή δημοψηφισμάτων για σοβαρά ή επιμέρους τοπικά ζητήματα. Λες και τα πάντα λύθηκαν μόνο για το δημοψήφισμα για το πολιτειακό.

Ούτε είδαμε ποτέ  ελεγκτικούς μηχανισμούς, που να ξέρουν τι συμβαίνει  πραγματικά στα δημόσια οικονομικά, χωρίς αυτό να σημαίνει πως δεν υπάρχουν εξαιρετικές κι εξαιρετέες περιπτώσεις υπάλληλων, οι οποίοι δουλεύουν προς σε αυτή τη κατεύθυνση.

Μέσα  σε ετούτο το σκηνικό  θαρρώ ότι η μεταβολή και ο εκσυγχρονισμός του πολιτικού συστήματος θα επέλθουν μόνο, εάν αλλάξει ριζικά η νοοτροπία όχι μόνο των πολιτικών, αλλά και του κόσμου, ο οποίος έχει  σήμερα σαν όνειρο ζωής  ή επιβίωσης; την είσοδο στο δημόσιο ή το πώς  θα προσπαθήσει να διαφύγει των ελεγκτικών οικονομικών μηχανισμών, γιατί αλλιώς δεν θα βγάλει πέρα οικονομικά.

Αυτή είναι η πικρή αλήθεια  για αυτά, που συμβαίνουν τελευταία στη χώρα. Δεν φταίνε, λοιπόν, οι ξένοι κι ούτε όλα προέρχονται από κερδοσκόπους. Θυμηθείτε ότι πριν από δύο χρόνια λέγανε  οι πολιτικοί «ταγοί» πως η Ελλάδα είναι μια ισχυρή χώρα με αντίστοιχη οικονομία. Αυτό σήμερα ξεχάστηκε.

Σήμερα τα ίδια άτομα  υποστηρίζουν ακριβώς  το αντίθετο και η πικρή αλήθεια είναι ότι η Ελλάδα ουδέποτε ως κράτος είχε ισχυρή οικονομία, αφού λόγω δύσκολων ιστορικών συνθηκών ή συγκυριών  βασίστηκε πάντοτε η  λειτουργία της κρατικής  «μηχανής»   στη δανειοδότηση.

Ο συχνός δανεισμός , βέβαια, δεν συμβαίνει μόνο στην Ελλάδα, αλλά γίνεται και σε άλλες πολλές χώρες του κόσμου.  Η διαφορά είναι στη διαχείριση των χρημάτων και  το πώς αυτά θα κατευθυνθούν σε τομείς, που θα  «πιάσουν πραγματικά τόπο».

Δηλαδή,  με τα δανεικά του κράτους να γίνονται και πράγματα, που να καλυτερεύουν τη ζωή των πολιτών.

Παραδείγματος χάριν, θα θεωρούσα ως βασικά  στοιχεία   ριζικής  αλλαγής της πολιτικής – κοινωνικής νοοτροπίας τους άξονες της  πραγματική λύσης  του ζητήματος της σχολικής υποδομής, της  δημιουργία νέων νοσοκομείων σε τομείς, που «πονά» η χώρα και της τελεσίδικης – άμεσης  απλούστευσης  των διαδικασιών στις σχέσεις δημοσίου-  πολίτη.

Το «Παραμύθι χωρίς όνομα» ζει, λοιπόν, σήμερα στην Ελλάδα και το αντίδοτο, φυσικά, δεν θα είναι οι  κάθε είδους  μεσσίες ή και οι σωτήρες. Μήπως, όμως, θα έπρεπε να πάμε σε ένα ομοσπονδιακό μοντέλο διακυβέρνησης κι σε  μια Προεδρική Δημοκρατία τύπου Γαλλίας;

Το εκφράζω ως προβληματισμό, που νομίζω ότι απασχολεί κι άλλους  σκεπτόμενους  πολίτες.

Το άρθρο αυτό έγραψε ο Νίκος Μόσχοβος την Κυριακή 7 Φεβρουαρίου 2010 για τον «Τυπολόγο» .