Ο Ιάκωβος Γαριβάλδης για τον Νίκο Μόσχοβο

Ένας «Ιανός της αλλότριας εικόνας….»

Επίσης, είναι εμφανής στα ποιήματά του η ιδέα της πατρίδας, δίχως να την αναφέρει διεξοδικά, δίχως να καταπιάνεται μ’ αυτήν.

Θαυμάζει την  Αρχαία Ελλάδα και έχει τύψεις για το σήμερα. «ΚΑΠΟΤΕ ΥΠΗΡΞΑΜΕ» (|Ποίημα Οι Ρήσεις των Σοφών, σελ. 27).

Τόσο εύστοχα παρουσιάζεται η κοινωνική διάπλαση  του περιβάλλοντός του, που αμέσως αντιλαμβάνεται κανείς ότι είναι απαλλαγμένο από το βάρος της μιζέριας του αιώνα των παγκοσμίων πολέμων, της αθλιότητας των οικονομικών δυσχερειών της Ελλάδας και μεταφέρεται στις πρόσφατες ανησυχίες της νέας γενιάς, της ζυμωμένης στα σύγχρονα χαρακτηριστικά του λουστραρισμένου στοχαστικού δοκιμιακού λόγου.

(more…)

Ο Ιάκωβος Γαριβάλδης για τον Νίκο Μόσχοβο

Ένας «Ιανός της αλλότριας εικόνας….»

«Πόσο άραγε ένοχος νιώθεις; Ανυποψίαστες μοιράζεις», γι’ αυτό «τα άδολα χαμόγελα άγγιξε πριν ο κόσμος εφιάλτης γενεί».

Από την πλευρά μου, διαβάζοντας τη συλλογή αυτή, κατάφερα να ανακαλύψω αυτά τα αισθήματα που τόσο καιρό τα είχα μπερδεμένα μέσα  στο κελάρι των μυρίων αποφθεγμάτων της σκέψης μου, να τα δώσω φτερά και να απαλλαχτώ απ’ αυτά μια για πάντα, να βρεθώ λίγο πιο ανάλαφρος στην επόμενη αναζήτηση για «…αβρότητες, τυπικές κουβέντες, μύριες προσωπίδες καλυμμένες», στο ποίημα της ίδιας συλλογής («Το Πέταγμα του Μικρού Ιανού») τιτλοφορούμενο «Ζουν Δίπλα».

(more…)

Ο Ιάκωβος Γαριβάλδης για τον Νίκο Μόσχοβο

Ένας «Ιανός της αλλότριας εικόνας….»

Ο Νίκος Μόσχοβος δεν καταπιάνεται καθόλου με τον παραδοσιακό τρόπο ποίησης του Παλαμά, του Σολωμού και άλλων. Ο Νίκος έχει απαλλαχτεί από το βάρος της ομοιοκαταληξίας, τα περιθώρια του σονέτου, τους περιορισμούς του μέτρου, το καθοριστικό ρυθμό του διακελισμού.

Η λυρική αναπαράσταση των ιδεών του, η πνευματική του προσέγγιση, το σκεπτικό της ουσίας των εννοιών που μεταβιβάζει, καθώς και ο διάχυτος ρεαλισμός, του δίνει την ευκαιρία να αντιληφθεί «…άλλο λίγο χρόνο κέρδισε», αν και μονολογεί ότι «…ο χρόνος κύλησε ίδιος, απαράλλαχτος» στο «Μικρό Ημερολόγιο Επιβίωσης».

(more…)

Ο Ιάκωβος Γαριβάλδης για τον Νίκο Μόσχοβο

Ένας «Ιανός της αλλότριας εικόνας….»

« …Άλλες πληγές φαίνονται
      άλλες Αόρατες στου χρόνου το σημάδι
                                                μένουν.
Τώρα ο θάνατος τόσο κοντά είναι
τώρα ο θάνατος τόσο μακριά είναι…»

Όλοι οι άνθρωποι ανεξαιρέτως μπορούμε να μεταβιβάσουμε τα αισθήματά μας με διάφορους τρόπους. Όλοι μας είμαστε σε θέση να αραδιάσουμε τις λέξεις για να γίνουμε αντιληπτοί.

Όλοι μας δηλαδή είμαστε λογοτεχνίτες σε κάποιο σημείο. Και η προσπάθειά μας αυτή συνήθως βρίσκει ανταπόκριση.

(more…)

Ο Λάμπρος Μάλαμας για το Νίκο Μόσχοβο

Νίκου. Ι. Μόσχοβου: «Αγναντεύοντας τα όνειρα». ( ποιητική διαδρομή ’ 74- ’91), σελ. 94, Θεσ/νίκη ’92.

Ο νέος ποιητής χωρίζει το υλικό του σε 4 μέρη. Όση μελαγχολία κι αν αποπνέουν οι στίχοι του, κι όσον πεσιμισμό, εντούτοις είναι πλασμένοι με το γνήσιο δικό του αίσθημα, που απορρέει από τις επιδράσεις ανθρώπινων καταστάσεων και κοινωνικών προβλημάτων.

Είναι ταυτόχρονα και δραματικές κραυγές διαμαρτυρίας. Έχουν πειθώ και συγκινούν με δύναμη ρεαλισμού. Εκφράζουν μιαν απόγνωση της σημερινής πραγματικότητας. Ο Ν. Μ. εμπνέεται και καταγράφει κοφτά, σηματοδοτικά κι εναγώνια μία μετουσιωμένη ποίηση, ουσιαστική και συμπυκνωμένη.

(more…)

Μεστός, νεανικός ποιητικός λόγος, λακωνικός, επίγραμμα, ευαισθησία, στόχαση, ζωντανή παρουσία της ζωής πάντα σχεδόν με μία δύο λέξεις: ένα καράβι, ένα ποτάμι…

Επιφανειακά: «Η ζωή κυλάει και νυστάζει». Και ριπές αντίστασης οι νέοι αφανείς και κραυγαλέες: «Δεν θέλω να με σέρνουν σαν πρόβατο στη σφαγή», «Μισώ αυτό που θέλουν (οι εξουσιαστές) να γίνω».

(more…)