Ήταν ένα  άλλο  συνηθισμένο   απόγευμα γι’ αυτόν. Πρωτύτερα  για  πολλοστή  φορά συμμετείχε σε συμβούλια,  συσκέψεις  και συναντήσεις. Το κύριο θέμα συζήτησης ήταν πάντοτε ένα: Το  πώς να πιάσουν όλοι τον στόχο.

Ο ίδιος προσπαθούσε ακόμα να ισορροπήσει επάνω στον παλαιό και στον καινούργιο εαυτό του.

Άφησε πίσω του πολλά για να πετύχει. Πρώτα απ’ όλα «καταχώνιασε» τα παιδικά του χρόνια στο σεντούκι της μνήμης. Είχε απονεκρωθεί. Δεν σκεφτόταν πλέον τίποτα παρά μόνο τα νούμερα, όταν  βρισκόταν  πίσω από το γραφείο της επιχείρησης, όπου εργαζόταν σε  μία πολυκατοικία επί  της οδού Τσιμισκή.

(more…)

(…που θα μπορούσε να συμβεί στον καθένα)

Μία φωτογραφία «τράβηξε» με την πολαρόϊντ του. Για να θυμάται τη στιγμή, όταν θα γύριζαν στο σπίτι από υπερατλαντικό ταξίδι αναψυχής. Αλίμονο δεν ήξερε, πως σε λίγα λεπτά όλα θα άλλαζαν για πάντα.
«Μπαμπά, να πάρω παγωτό;» τον ρώτησε ο γιος του. «Ναι» του απάντησε εκείνος και του έδωσε χρήματα για να αγοράσει αυτό που ήθελε.

(more…)

Το αστέρι της νύχτας ακολούθησε. Και την βρήκε. Ήταν πιο όμορφη απ’ ότι φανταζόταν. Με μία ψυχούλα ονειρική και φιλιά γλυκά, που τον ανέβαζαν στον ουρανό. Τώρα ήξερε και φοβόταν.

(more…)

Κάθισε να ξαποστάσει. Όλη την ημέρα βάδιζε. Τα χειρόγραφα κρατούσε “σφικτά” στα χέρια. Ήθελε πάση θυσία να τα σώσει. Για εκείνον, τα γραπτά ετούτα είχαν πιο πολύ αξία από τη ζωή του.

Σουρούπωνε. Παρατήρησε ότι οι ακτίνες του ήλιου “έβαφαν” κόκκινα τα σύννεφα. Μειδίασε. Τα πάντα θυμόταν. Σκεφτόταν πως πριν από λίγες ημέρες έπινε αμέριμνος τον καφέ του στο γραφείο.

(more…)

Από μικρός χαιρόταν πάντοτε την περίοδο, που λειτουργούσε η Διεθνής Έκθεση Θεσσαλονίκης.

Θυμόταν ακόμα τα συγκρουόμενα, τους ριψοκίνδυνους μοτοσικλετιστές, το μαλλί της γριάς και την μαύρη μπύρα, που σερβιριζόταν άφθονη από τα αναψυκτήρια.

(more…)

Να ξέρεις πως έρχεσαι από πολύ μακριά και να συνειδητοποιείς ότι πηγαίνεις στο άπειρο. Να μαγεύεσαι με τα άσπρα σπιτάκια των κατοίκων του Αιγαίου ή με τις μικρές αυλές των αυλών, που βρίσκονται στα χωριουδάκια της ηπειρωτικής χώρας.

Να κατέχεις την γνώση των Σουμερίων, των Κινέζων, των Ινδών και των αρχέγονων λαών. Να ψάχνεις πάντοτε «ανοιχτές πύλες».Να έχεις συντροφιά τ’ άστρα και το γαλάζιο απέραντο του ουρανού.

(more…)

ΙΣΤΟΡΙΑ ΠΕΜΠΤΗ
Αφιερωμένη στις ψυχές, που είναι «παγιδευμένες»

Η μουσική ακουγόταν εκκωφαντική. Ούτε άκουγε τι έλεγαν στην παρέα. Εκείνος κοιτούσε εδώ και ώρα προς το παράθυρο. Τα ξύλινα παραθυρόφυλλα έτριξαν από τον δυνατό αέρα. Το φως των λαμπτήρων της ΔΕΗ τρεμόπαιζε επάνω στον έρημο δρόμο. Γύρισε ελαφρά τον καρπό του χεριού του και κοίταξε το ρολόι. Ήταν τέσσερις μετά τα μεσάνυχτα.

(more…)

ΙΣΤΟΡΙΑ ΤΕΤΑΡΤΗ
Εμπνευσμένη από ένα πίνακα του ζωγράφου της Θεσσαλονίκης Κώστα Λαχά

Ο νεαρός άνδρας κοίταζε εδώ κι ώρα τον πίνακα. Η μορφή που απεικονιζόταν, του προκαλούσε δέος. Ο ζωγράφος είχε φιλοτεχνήσει ένα ακαθόριστο πρόσωπο με μάτια μαβιά, που σε κοιτούσαν ανέκφραστα. Το θολό πρόσωπο αυτό ένιωθε πως το είχε ξαναδεί.

(more…)

ΙΣΤΟΡΙΑ ΤΡΙΤΗ

Πέρασε την ίδια ώρα, όπως κάθε ημέρα. Μπήκε στο μαγαζί. Πάντοτε έπαιρνε κάτι για το παιδί, όπως έλεγε ο ίδιος, μαζί με μία εφημερίδα. Έκανε πάντα το ίδιο δρομολόγιο. Ερχόταν με τα πόδια από την Τριανδρία στο κατάστημα της Άνω Τούμπας. Οι γείτονες τον έβλεπαν πάντοτε πως έβγαινε από το μαγαζί, φωνάζοντας: «Ε! Ε! Ε!».

(more…)

ΙΣΤΟΡΙΑ ΔΕΥΤΕΡΗ

Εδώ και ώρες καθόταν στην πολυθρόνα του γραφείου. Βασανιζόταν. Αναζητούσε μάταια την σωστή φράση. Έσβηνε τη λέξη. Ξαναέγραφε, έσκιζε φύλλα και τα πετούσε στο καλάθι των αχρήστων, μα έμενε πάντα στο ίδιο σημείο. Τι έχω πάθει; Αναρωτήθηκε φωναχτά ο ίδιος σαν να ήθελε να αποκαλύψει τον «κρυμμένο» εαυτό του. Αυτόν, που κρύβουν μέσα τους όσοι αληθινά γράφουν, όπως έλεγε κάποτε ένας γέροντας ποιητής.

(more…)