Οι κάθε λογής Σατραπίσκοι
βγήκαν σεργιάνι
τις πόρτες μου κτυπάνε
το μεδούλι της συνείδησής μου γυρεύουν να αρπάξουνε.
Οι ολοκληρωμένοι Χαμαιλέοντες,
που το χρώμα τους αλλάζουν κάθε τόσο
θέλουν χαρακίρι να κάνω,
μα το χατίρι τους θα χαλάσω,
το δικό μου λόγο θα έχω.
Γράμμα στη Λι – Για τα γεγονότα στην πλατεία Τιεν αν Μεν
Σε είδα χθες το βράδυ
να φωνάζεις:
«θα χυθεί αίμα»
«θα χυθεί αίμα».
Σε είδα, χθες βράδυ
να κλαις
για τους απεργούς πείνας,
για τον Χο που ήταν μόνο δεκαοχτώ.
Σε κοίταγα χθες το βράδυ,
να μιλάς για τη λογική που δεν υπάρχει
για τα όσια που άλλοι καπηλεύτηκαν.
Άρνηση
Όταν φτύνεις κοριτσάκι
το είδωλό σου
δεν αισθάνεσαι τίποτα πια
είσαι μόνο μια ξύλινη κούκλα.
Όταν φτύνεις
αυτόν που εσύ λατρεύεις,
αυτόν που εσύ σήκωσες,
τότε είσαι μια χαμένη ψυχή,
το μηδέν.
Λες ότι τον πιστεύεις
μα δεν ξέρεις τίποτα,
γιατί όλα είναι ζητήματα αρχής.
Το όνειρο
Αφιερωμένο στον Αλέξανδρο Γρηγορόπουλο
Το όνειρο κυνηγούσε
Αθώος ήτανε,
όπως είναι όλα τα παιδιά.
Η καλή νεραϊδα τώρα τον συντροφεύει,
και εσύ αναρωτιέσαι:
Τι έμεινε από την πρωτινή χαρά.
Τα χρόνια πέρασαν, μεγάλωσες,
την πρωτινή νιότη, όμως θυμάσαι για πάντα.
Το χαμόγελό του στη φωτογραφία θα θυμάσαι για πάντα.
Δεν τον γνώριζες: Ήταν μόλις δεκαπέντε ετών.
Χτύπα, χτύπα τα ντραμς
Ε! Τζο, σύνδεσε τα καλώδια
οι προβολείς ας ανάψουν.
Η παράσταση αρχίζει.
Γεια σου! Αγόρι τι κάνεις;
Πίνεις μπύρα;
Καπνίζεις;
Ξέρεις τι είδα προχθές στο σινεμά;
Απίθανο έργο!
(more…)
Ένα καράβι,
ένα ποτάμι,
ένα λιμανάκι,
το δέντρο,
το φύλλο,
το νερό που κυλάει
ο δρόμος που τρέχει
οι άνθρωποι που γοργοποδίζουν.
(more…)
Κτίρια γκρεμισμένα
Κτίρια κτισμένα πάνω σε αίμα.
Εκεί έζησα παράξενες στιγμές
στιγμές μελαγχολικές,
στιγμές χαρούμενες.
Σ’ ένα τέτοιο κλουβί γεννήθηκα,
μεγάλωσα,
αγαπήθηκα.
Τα παιδιά παίζουν΄
η ζωή κυλάει σαν ρολόι,
σαν ρολόι που νυστάζει.
Οι γονείς περιμένουν,
περιμένουν το μαγικό χαρτί.
Κόσμος πηγαίνει κι έρχεται
πάνω- κάτω, στο βρεγμένο τσιμέντο.
Η καθηγήτρια διδάσκει,
τα παιδιά σιγοψιθυρίζουν,
η ζωή κυλάει σαν ρολόι,
σαν ρολόι που νυστάζει.
Ε! Εσύ άνθρωπε