Οι κάθε λογής Σατραπίσκοι
βγήκαν σεργιάνι
τις πόρτες μου κτυπάνε
το μεδούλι της συνείδησής μου γυρεύουν να αρπάξουνε.
Οι ολοκληρωμένοι Χαμαιλέοντες,
που το χρώμα τους αλλάζουν κάθε τόσο
θέλουν χαρακίρι να κάνω,
μα το χατίρι τους θα χαλάσω,
το δικό μου λόγο θα έχω.
Γράμμα στη Λι – Για τα γεγονότα στην πλατεία Τιεν αν Μεν
Σε είδα χθες το βράδυ
να φωνάζεις:
«θα χυθεί αίμα»
«θα χυθεί αίμα».
Σε είδα, χθες βράδυ
να κλαις
για τους απεργούς πείνας,
για τον Χο που ήταν μόνο δεκαοχτώ.
Σε κοίταγα χθες το βράδυ,
να μιλάς για τη λογική που δεν υπάρχει
για τα όσια που άλλοι καπηλεύτηκαν.
Άρνηση
Όταν φτύνεις κοριτσάκι
το είδωλό σου
δεν αισθάνεσαι τίποτα πια
είσαι μόνο μια ξύλινη κούκλα.
Όταν φτύνεις
αυτόν που εσύ λατρεύεις,
αυτόν που εσύ σήκωσες,
τότε είσαι μια χαμένη ψυχή,
το μηδέν.
Λες ότι τον πιστεύεις
μα δεν ξέρεις τίποτα,
γιατί όλα είναι ζητήματα αρχής.
Ο Ιάκωβος Γαριβάλδης για τον Νίκο Μόσχοβο
Ένας «Ιανός της αλλότριας εικόνας….»
Επίσης, είναι εμφανής στα ποιήματά του η ιδέα της πατρίδας, δίχως να την αναφέρει διεξοδικά, δίχως να καταπιάνεται μ’ αυτήν.
Θαυμάζει την Αρχαία Ελλάδα και έχει τύψεις για το σήμερα. «ΚΑΠΟΤΕ ΥΠΗΡΞΑΜΕ» (|Ποίημα Οι Ρήσεις των Σοφών, σελ. 27).
Τόσο εύστοχα παρουσιάζεται η κοινωνική διάπλαση του περιβάλλοντός του, που αμέσως αντιλαμβάνεται κανείς ότι είναι απαλλαγμένο από το βάρος της μιζέριας του αιώνα των παγκοσμίων πολέμων, της αθλιότητας των οικονομικών δυσχερειών της Ελλάδας και μεταφέρεται στις πρόσφατες ανησυχίες της νέας γενιάς, της ζυμωμένης στα σύγχρονα χαρακτηριστικά του λουστραρισμένου στοχαστικού δοκιμιακού λόγου.
Ο Ιάκωβος Γαριβάλδης για τον Νίκο Μόσχοβο
Ένας «Ιανός της αλλότριας εικόνας….»
«Πόσο άραγε ένοχος νιώθεις; Ανυποψίαστες μοιράζεις», γι’ αυτό «τα άδολα χαμόγελα άγγιξε πριν ο κόσμος εφιάλτης γενεί».
Από την πλευρά μου, διαβάζοντας τη συλλογή αυτή, κατάφερα να ανακαλύψω αυτά τα αισθήματα που τόσο καιρό τα είχα μπερδεμένα μέσα στο κελάρι των μυρίων αποφθεγμάτων της σκέψης μου, να τα δώσω φτερά και να απαλλαχτώ απ’ αυτά μια για πάντα, να βρεθώ λίγο πιο ανάλαφρος στην επόμενη αναζήτηση για «…αβρότητες, τυπικές κουβέντες, μύριες προσωπίδες καλυμμένες», στο ποίημα της ίδιας συλλογής («Το Πέταγμα του Μικρού Ιανού») τιτλοφορούμενο «Ζουν Δίπλα».
Ο Ιάκωβος Γαριβάλδης για τον Νίκο Μόσχοβο
Ένας «Ιανός της αλλότριας εικόνας….»
Ο Νίκος Μόσχοβος δεν καταπιάνεται καθόλου με τον παραδοσιακό τρόπο ποίησης του Παλαμά, του Σολωμού και άλλων. Ο Νίκος έχει απαλλαχτεί από το βάρος της ομοιοκαταληξίας, τα περιθώρια του σονέτου, τους περιορισμούς του μέτρου, το καθοριστικό ρυθμό του διακελισμού.
Η λυρική αναπαράσταση των ιδεών του, η πνευματική του προσέγγιση, το σκεπτικό της ουσίας των εννοιών που μεταβιβάζει, καθώς και ο διάχυτος ρεαλισμός, του δίνει την ευκαιρία να αντιληφθεί «…άλλο λίγο χρόνο κέρδισε», αν και μονολογεί ότι «…ο χρόνος κύλησε ίδιος, απαράλλαχτος» στο «Μικρό Ημερολόγιο Επιβίωσης».
Το όνειρο
Αφιερωμένο στον Αλέξανδρο Γρηγορόπουλο
Το όνειρο κυνηγούσε
Αθώος ήτανε,
όπως είναι όλα τα παιδιά.
Η καλή νεραϊδα τώρα τον συντροφεύει,
και εσύ αναρωτιέσαι:
Τι έμεινε από την πρωτινή χαρά.
Τα χρόνια πέρασαν, μεγάλωσες,
την πρωτινή νιότη, όμως θυμάσαι για πάντα.
Το χαμόγελό του στη φωτογραφία θα θυμάσαι για πάντα.
Δεν τον γνώριζες: Ήταν μόλις δεκαπέντε ετών.
Ήταν ένα άλλο συνηθισμένο απόγευμα γι’ αυτόν. Πρωτύτερα για πολλοστή φορά συμμετείχε σε συμβούλια, συσκέψεις και συναντήσεις. Το κύριο θέμα συζήτησης ήταν πάντοτε ένα: Το πώς να πιάσουν όλοι τον στόχο.
Ο ίδιος προσπαθούσε ακόμα να ισορροπήσει επάνω στον παλαιό και στον καινούργιο εαυτό του.
Άφησε πίσω του πολλά για να πετύχει. Πρώτα απ’ όλα «καταχώνιασε» τα παιδικά του χρόνια στο σεντούκι της μνήμης. Είχε απονεκρωθεί. Δεν σκεφτόταν πλέον τίποτα παρά μόνο τα νούμερα, όταν βρισκόταν πίσω από το γραφείο της επιχείρησης, όπου εργαζόταν σε μία πολυκατοικία επί της οδού Τσιμισκή.
Χτύπα, χτύπα τα ντραμς
Ε! Τζο, σύνδεσε τα καλώδια
οι προβολείς ας ανάψουν.
Η παράσταση αρχίζει.
Ε! Εσύ άνθρωπε