Αποχαιρετισμός
Jul
19
Αποχαιρετισμός. Δάκρυ. Αηδία. Φόνος. Οργή. Η χαμένη τιμή μιας γενιάς. Διότι δεν συνεμορφώθην προς τας υποδείξεις, όπως λέει ο Θούριος του Μίκη. Δεν μπορώ να πεθάνω γιατί δεν μπορώ να νικηθώ, όπως έγραφε ο Αλέκος ο Παναγούλης.
Και το ρολόι: Τικ- τακ, αδυσώπητα «χτυπά». Και κάποιοι κυνηγάνε τις λέξεις, ενώ ο κόσμος μονάχα θέλει το όνειρο να ζήσει. Ένα χαμόγελο, ένα τριαντάφυλλο, μια εικόνα, μια φωτογραφία και μια απώλεια.
Η ιστορία λες πως κύκλους κάνει και ο τροχός αλέθει τα πάντα. Ζωές, πρόσωπα, εκφράσεις και εικόνες. Το ρολόι εξακολουθεί αδυσώπητα να «χτυπά». Οι μνήμες στο προσκήνιο και η επιμονή σηματοδοτεί τη ζωή.




Η ζωή είναι φως. Δεν έχει καμία σχέση με το σκοτάδι, την απαισιοδοξία και την μιζέρια. Η ζωή είναι δύναμη εσωτερική κι εξωτερική, που πηγάζει μέσα από τον κάθε άνθρωπο (φωτογραφία του emsago).
Ακόμη ένα μεσημέρι Κυριακής εν σωτήριο έτος 2009 στη Θεσσαλονίκη, όπου και ζω. Σε μια πόλη, όπου οι αέρηδες «θέριζαν» χθες και η ατυχία μου ήταν λόγω της άσχημης καιρικής κατάσταασης πως για μια ημέρα δεν μπορούσα να δω δορυφορική τηλεόραση (φωτογραφία της Luci) .
Ο δημοσιογράφος συνήθως δεν μιλά ή γράφει με υποθέσεις εργασίας. Σήμερα, όμως, θα το επιχειρήσω και θα σας ταξιδέψω μακριά στην Ουκρανία, αλλά και στη Νοτιοανατολική Ασία. Πριν από μερικά χρόνια έγινε το πυρηνικό ατύχημα στο Τσερνομπίλ, που αποτέλεσε κατ’ εμέ το γεγονός, το οποίο διέλυσε την πάλαι ποτέ Σοβιετική Ένωση (φωτογραφία από τον mstrione).
Η Ανάσταση του Κυρίου να μας βρει όλους πιο φωτισμένους, χαρούμενους και δημιουργικούς. Να φέρει στην πολύπαθη ανθρωπότητα και την Ειρήνη. Για να μπορέσουν οι άνθρωποι, επιτέλους, να δουν τον απέναντί τους ως «αδελφό» κι όχι σαν «εχθρό», όπως έλεγε ο Σάρτρ. (φωτογραφία του jvdberg).