Δεν ξέρω, εάν οι πολιτικοί ταγοί μας έχουν πάρει χαμπάρι τι γίνεται σήμερα στην Ελληνική κοινωνία, αλλά μάλλον επιμένουν να  ζουν στον δικό τους κόσμο. Σε έναν κόσμο, όπου τα πάντα περικλείονται εντός της Βουλής, στις κοινοβουλευτικές επιτροπές και στις κομματικές συσκέψεις.

Έξω από εκεί υποβόσκει  πολύ βουβή οργή,  την οποία  ούτε ο υποφαινόμενος μπορεί να εκτιμήσει το μέγεθός της.  Γιατί οι πολίτες είναι πάντοτε έτοιμοι για θυσίες, γιατί έχουν περάσει από πολλές δύσκολες ατραπούς, αλλά πλέον θέλουν και μια «χειροπιαστή προοπτική».  Ειδάλλως, η οργή θα προσπαθήσει να βρει ένα  πολιτικό διέξοδο για να εκφραστεί .

(more…)

Η χώρα  βρίσκεται επάνω σε μια κινούμενη άμμο και σε λίγο καιρό θαρρώ τίποτα δεν θα θυμίζει τα παλιά. Η  «μαμή της ιστορίας» φέρνει ημέρες κατά τις οποίες άπαντες θα κριθούμε για  τη στάση, που θα «κρατήσουμε» την ύστατη στιγμή (φωτογραφία του createsima).

Θαρρώ ότι οι πολιτικοί- δεν έχουν καταλάβει το τι πραγματικά συμβαίνει- και προσπαθούν με «πυροτεχνήματα» να πείσουν τον κόσμο ότι «πιάνουμε τους στόχους»,  ενώ οι ίδιοι αλληλοσπαράσσονται προσπαθώντας να μείνουν στο «κάδρο» του κοινωνικού γίγνεσθαι.

Ίσως δεν έχουν συνειδητοποιήσει ακόμα ότι οι ημέρες των εθνικών κυβερνήσεων μπορεί να είναι τελειωμένες.

(more…)

Στην Ελλάδα του 2010 προτιμούν κάποιοι κι εξακολουθούν ακόμα να ζουν στο παρελθόν ή στο δικό τους κόσμο. Κάπως έτσι νομίζω πως πράττουν ή ζουν   και  πολλοί πολιτικοί ταγοί μας, αφού πολιτεύονται με όρους του χθες και   νομίζουν ότι ο κόσμος «τρώει κουτόχορτο»( φωτογραφία του jackluci).

Για πολλούς από αυτούς είναι λίγα τα χρήματα ύψους 200.000 ευρώ, που φαίνονται ότι «σπαταλήθηκαν» σε  επιχορηγήσεις καλλιεργειών , που δεν έγιναν ποτέ! Για ρωτήστε, όμως, τους μισθωτούς και τους συνταξιούχους, εάν είναι πολλά αυτά τα χρήματα ή όχι;

Ρωτήστε ένα νέο σε ηλικία άνθρωπο, να σας πει πως τουλάχιστον με τα μισά από αυτά τα χρήματα θα «άνοιγε» μια νέα επιχείρηση, την οποία θα την έκανε κερδοφόρα;

(more…)

Σκέτη απογοήτευση ήταν η συζήτηση των πολιτικών αρχηγών για τα  ήδη ψηφισθέντα μέτρα της κυβέρνησης, χωρίς να θέλουμε να  γίνουμε μηδενιστές.

Μου φαίνεται πως οι πολικοί ταγοί αυτού του τόπου – πράσινοι, μπλε, κόκκινοι, γαλάζιοι και ροζ-  δεν έχουν  καταλάβει το εξής αυτονόητο: Ο χρόνος τους τελειώνει, αν δεν τελείωσε κιόλας.

Μέσα στην θλίψη, στον πόνο και στην οργή δείχνουν να πολιτεύονται με όρους του χθες και  με πρακτικές  από τις οποίες έχει αηδιάσει πλέον ο κόσμος. Ο κόσμος βαρέθηκε τα λόγια και θέλει πράξεις, κυρίες και κύριοι (φωτογραφία του spekularor).

Κι όταν  αναφέρω τη λέξη «κόσμος» δεν εννοώ μόνο τους Έλληνες, αλλά και τους Ευρωπαίους, γενικότερα. Κοινώς, σας έχουν πάρει «χαμπάρι» όλοι στην Ευρώπη και δεν σας εμπιστεύονται πλέον.

(more…)

Kάθε ζωή είναι  πολύτιμη.  Γι’ αυτό το λόγο είναι  αβάσταχτος ο πόνος, όταν χάνεται άδικα κι αναίτια. Έτσι, αυτοί που σκότωσαν τους τρεις εργαζόμενους της Marfin είναι στυγνοί δολοφόνοι και τίποτα άλλο.

Η ζωή, όμως, όσο δύσκολο ή  επίπονο κι αν είναι, θα πρέπει να συνεχιστεί στην χώρα. Ωστόσο, δεν ξέρω εάν  οι πολιτικοί της χώρας έχουν πλέον το απαιτούμενο θάρρος.

Κι εξηγούμαι: Για να ηρεμήσει ο κόσμος θα πρέπει όσοι έκλεψαν χρήματα ή  όσοι συνέβαλαν με τις αποφάσεις τους σε τέτοιου είδους πράξεις, να πάνε επιτέλους φυλακή.

(more…)

Στη χώρα, που γεννήθηκε η δημοκρατία, λείπει σήμερα η πολιτική παιδεία. Αντίθετα, κυριαρχεί η επιβολή της όποιας άποψης δια της τεθλασμένης οδού της βίας (σωματικής, ψυχολογικής, λεκτικής ή ακτιβίστικης).

Τελευταίο παράδειγμα εμφάνισης του κοινωνικού φαινομένου, πλέον, φαινομένου αποτελούν οι αντιδράσεις για το σχέδιο «Καλλικράτης», για το οποίο δεν  εισέλθω τώρα σε αναλύσεις.

Το παράδοξο και το παράλογο  των όποιων αντιδράσεων έγκειται στο γεγονός ότι καταρχήν όλοι συμφωνούμε ότι  η χώρα χρειάζεται ένα νέο περιφερειακό μοντέλο, αλλά όταν έρχεται η ώρα της όποιας εφαρμογής τότε κάποιοι από εμάς φωνάζουμε για να μην χάσουμε τα κεκτημένα (φωτογραφία του balasoiu).

(more…)

H τελευταία τρομοκρατική επίθεση στην Αθήνα με τον θάνατο του 15χρονου αγοριού και τον πολύ βαρύ τραυματισμό της αδελφής του επιβεβαιώνει για ακόμη μια φορά  ότι η βία πάντοτε «χτυπά» τους αθώους, τους ανύποπτους, καθώς  και τους ανίσχυρους.

Η δολοφονική  αυτή ενέργεια είναι ισοδύναμη με την περίπτωση του αδικοχαμένου, Αλέξη Γρηγορόπουλου, γιατί πάντοτε η κάθε μορφή  βίας «εκτοξεύεται» από άτομα, που ενεργούν «εις το όνομα των άλλων» (φωτογραφία του bubor).

(more…)

Σε «δύσκολη ατραπό» μπαίνει η χώρα, όπως δείχνουν όλες οι ενδείξεις. Τα ψέματα, λοιπόν, τελειώσανε και επιτέλους οι πολιτικοί θα πρέπει επιτέλους να λειτουργήσουν ως πολιτικοί κι όχι σαν διαχειριστές μιας ενοικιαζόμενης πολυκατοικίας (φωτογραφία του Jamie 84).

Είναι σκληρό αυτό, που λέω, αλλά  εκτιμώ πως θα πρέπει να «κάνουν τη δουλειά».

Γιατί  με  το επιμύθιο πως « όλοι φταίμε βρε αδερφέ» δεν συμφωνώ.

(more…)

«Παραμύθι χωρίς όνομα», ονομάζεται το πολύ ενδιαφέρον μυθιστόρημα της αείμνηστης, Πηνελόπης Δέλτα και το οποίο θα έπρεπε να διαβάσουν όλοι οι πολιτικοί μας, ώστε  να καταλάβουν, καθώς και να διδαχτούν πολλά ( φωτογραφία του billp).

Σε ετούτη τη χώρα, όπως και στην αρχή του συγκεκριμένου παραμυθιού,  λέγονται «μισές αλήθειες», αλλά ποτέ δεν τολμά κανείς να  αποτυπώσει όλο το «κάδρο». Τα πράγματα, λοιπόν, ποτέ μα ποτέ δεν λέγονται με το όνομά τους.

Αποτέλεσμα αυτής της κατάστασης είναι να ζει η κάθε είδους ψευδαίσθηση στο σύνολο κι όλο το αληθινό – προσωπικό όραμα του  καθενός να βρίσκεται θαμμένο στα «τάρταρα» . Έτσι, κανείς  δεν λέει  τις  αληθινές αιτίες, από τις οποίες  πάσχει πραγματικά το δημόσιο ή όλο το σύστημα, που χρειάζεται επιτέλους  να εκσυγχρονιστεί.

(more…)

Τα πάντα είναι θέμα ψυχολογίας σε συνδυασμό με τις δυνατότητες. Πάντοτε αυτό συμβαίνει  στην οικονομία, στην πολιτική, στον αθλητισμό και σε όλους τους τομείς της κοινωνικής ζωής.

Με λίγα λόγια, εάν πιστεύεις σε αυτό που κάνεις και προσπαθήσεις συνειδητά, τότε έχεις περισσότερες πιθανότητες να επιτύχεις  πραγματικά θαύματα. Αρκεί, βέβαια να το θέλεις, γιατί ακριβώς το θέμα με την  Ελληνική οικονομία αφορά στην αλλαγή νοοτροπίας στο συγκεκριμένο σημείο.

Χρόνια τώρα από πολιτικούς και πνευματικούς ταγούς «ακούμε» πάντοτε τα ίδια λόγια και την θεωρία πως ο Έλληνας δεν μπαίνει σε «καλούπια». Η συγκεκριμένη θεώρηση  είναι ένας μεγάλος μύθος.
(more…)